درباره یک شعار
حتما تا به حال در راهپیمایی شرکت کرده اید و یا لا اقل تصاویر آن را از طریق تلویزیون دیده اید. حتمآ می دانید که شعارهایی که در این راهپیمایی ها سر داده می شود نشانگر خواسته های تظاهر کنندگان است. یعنی افراد خواسته هایی دارند که محقق نشده است، لذا در مکانی تجمع می کنند و در قالب شعار هایی خواسته های خود را به گوش دیگران می رسانند. مثلآ شعار هایی چون: مرگ بر آمریکا،مرگ بر دیکتاتور،و... نشان می دهد که افرادی که این شعارها را می دهند خواهان نابودی آمریکا یا دیکتاتور و... هستند.
از نظر عقلی حتمآ باید خواسته این افراد محقق نشده باشد،چرا که اگر این خواسته ها محقق شده باشد دیگر شعار دادن برای دستیابی به آن معنایی ندارد ، چون اصلآ دیگر خواسته نیست، بلکه آرزویی است که محقق شده است. در این نوشته قصد دارم به یکی از این شعارها بپردازم ،که در تظاهرات های بسیاری-از جمله در نهم دی، ۲۲بهمن،و اخیرآ در نماز جمعه ها- سرداده میشود... این شعار همان شعار معروف«استقلال،آزادی،جمهوری اسلامی» می باشد.
زاهد بودم ترانه گویم کردی